خاطره اقای انصاری ، اول دبستان
محمد
شنبه بیست و ششم اسفند ۱۴۰۲، 6:18
با لحجه بوشهری بخون
اول دبستان بیدُم
معلم به شکل وحشتناکی شنگجه میکِرد
جوری سرتهِ میزِ و تابلو که تِر خین دیار بِمه
،
یادُم نیسی دقیق
یا کتاب نداشتُم یا او صفحه که درس
جدید بی مُو پاره واویده بی ورم
،
کِت سومی نِشسه بیدُم
از اول میخوند و میومد ومیومد
که نوبت مُو بشه
،
هر چی فکر کردُم چ کنم که
نفهمه تا چاره ای نسی
،
یادُم نِسی ولی از یه جایی
وُ بعد گفتم تا حفظ کنم درسه
و از حفظ بخونم و او فکر کنه
هاسِی روخانی میکنم و کُتک نِخِرُم
،
نوبتم واویدُ
شروع کردم از حفظ خوندن
دو سطر اخره نتونسته بیدم حفظ کنم
سکوت کردم ، همه سِیلُم میکِردن و معلم همممممم
فَهمی که کتاب جلوم نیسی اصلا !!
،
خِشش اومه که حفظ کردمه و از
حفظ خُندمه سیش
کتاب یکی از بِچیِله نُهاد جلوم
ریش خوندم و هیچی هم وم نگفت
،
ای حال کردم او روز
،
کلا یادم رفته بی ای خاطریه
ولی نمیفهمم سیچه الان یادم اومه