...براي چند لحظه شادي....

باید اعتراف کنم

باید همین الان اعتراف کنم که بهش حسودیم شد

اره با همه وجودم بهش حسودیم شد

خیره خیره نگاش میکردم

از سر تا نوک پا ، تک تک حرکاتش رو

لبخند روی صورتش رو و اون ارامشی که داشت

میدونم خیره شدن خوب نیست ولی نمیتونستم

چشم بردارم ازش خیلی اروم بود خیلی اسوده بود

سلام کردم بهش بلند شد اومد پیشم به گرمی دست داد

وقت خداحافظی هم تعارف کرد بفرما داخل و برام دست تکون داد تا رفتم

اون یه پسر خوشحال بود که سندرم داون داشت