...براي چند لحظه شادي....

شش سال پیش ، مسابقه بکس

رفتم تو رینگ ، حریفم از خودم سنش بیشتر بود

داور وسط گفت فایت و مسابقه شروع شد

صدای استاد تو گوشم بود که میگفت : مُحمد بزنش

مُحمد بزنش ، دست راست

بچه ها دور زمین جمع شده بودن و فامیلمه

بلند بلند صدا میزدن

،

ارشد بودم

اگه ارشد ببازه خیلی بده

روحیه همه خراب میشه

،

حریفم صداش و ضرباتش طوری بود

که مرده و زنده مو براش فرقی نداشت

،

و مو فقط وایساده بودم نگا میکردم

مونده بودم

خانم جوونش او طرف رینگ اسمشو صدا میزد

دلم نمیومد جلو خانمش بزنمش

مو از بچگی اینو یاد گرفته بودم

،

صدای استاد و فریاد بچه ها از پشت

محمد بزنش ، محمد بزنش

،

استاد گردنم حق داشت ، باید مقام میاوردم براش

بچه ها بهم امید داشتن

و خانمش اسمشو صدا میکرد

،

داشتم میباختم

گریم گرفته بود

یک راند هیچ مشتی نزدم

فقط جمع کرده بودم و نمیدونستم چه کنم

همه تلاش چهار ماهم داشت نابود میشد

،

چقد زمین خاکی دویدم

تا اماده مسابقه بشم

حریف مشت پشت مشت

و مو مونده بودم

داشتم میباختم و نمیدونستم چه کنم

داور صوت راند اولو زد

،

روم نمیشد برگردم

چشم به چشم استاد و بچه ها میخورد

برگشتم و سیل حرف ها که چرا ویسادی

گریم گرفته بود ، داشتم میباختم

،

محمود از همه بزرگ تر بود

اهل کتاب و ادم عاقلی بود

اومد در گوشم گفت :

عیبی نداره که خانمش هست

بخاطر تلاش های خودت

بخاطر استاد

بخاطر بچه ها

بزنش

،

خدایا چه کنم ؟

،

داور اعلام کرد بیایید وسط

صوت ، اماده ؟ ، فایتتتتتت

،

دوباره صدا ها و دوباره دو دلی

،

تصمیمم رو گرفتم ، میزنمش

،

با دو تا ناک دان و دماغی خونی رفت بیرون

،

نه گذاشتم دستمه ببرن بالا

نه لبخندی زدم برای بردم

بعد او مسابقه هم دیگه هرگز مسابقه نرفتم

تا مجبور نشم مردی رو جلوی زنش بزنم زمین